قسمتى سوم از اين خطبه است ( در بارهء امام منتظر عجل الله تعالى فرجه ) : ( امام زمان عليه السّلام ) 21 سپر حكمت ( علم بحقائق اشياء و زهد و عبادت ) را پوشيده و آن را با شرايطش كه عبارت است از توجهّ و شناختن و فارغ ساختن خود را ( از علاقهء به دنيا ) براى آن فرا گرفته ، پس حكمت نزد آن حضرت گم شده‌اى است كه آن را طلبيده ، و آرزويى است كه آن را درخواست نموده ( انديشهء او همواره متوجهّ به آنست و به غير آن نظر ندارد ، چنان كه در اواخر اين كتاب امام عليه السّلام فرموده : الحكمة ضالّة المؤمن يعنى حكمت گم شدهء مؤمن است كه هميشه در صدد يافتن آن است ) ( 22 ) پس آن بزرگوار پنهان شده گوشه‌اى اختيار نمايد هرگاه ( فتنه و تباهكارى بسيار گشته ) اسلام غريب ( ضعيف و ناتوان ) گردد ، و ( مانند شتر هنگاميكه رنج و آزار بيند ) دم خود را به حركت آورده جلو گردنش را به زمين بچسباند ( خلاصه چنان ضعف آن را فرا گيرد كه از پا افتاده از جا بر نخيزد ، اين جمله اشاره به فرمايش حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله است كه فرموده : بَدَء الإسلام غريبا و سيعود غريبا يعنى اسلام غريب و تنها پيدايش يافت و زود است كه تنها گردد ، يعنى پيرو واقعى نداشته باشد ) آن حضرت باقى ماندهء باقى مانده‌هاى حجّت خدا ( ائمهّء هدى عليهم السّلام )